Thema’s
Milieublog archief
Home > Milieublog
Milieublog: laatste berichten
SOS Etienne
2010
Professor Etienne Vermeersch was de voorbije dagen niet uit de media te branden. Eerst maakte hij zijn opwachting in Terzake om er zijn visie op het hoofddoekendebat te geven, daarna kreeg hij een podium in Peeters en Pichal om er te waarschuwen voor het onbeperkte voortplantingsgedrag van de Mens. Vermeersch was er weerom zijn genuanceerde zelf: de Mens moet ophouden met zich voort te planten, zo niet goedschiks, dan maar kwaadschiks, was zowat de kern van zijn betoog.
We moeten deze gepensioneerde moraalfilosoof dankbaar zijn. Door te pleiten voor gedwongen geboortebeperking, stelt hij de zaken op scherp. En laat hij ons toe om ook scherp te antwoorden: Professor, uw stelling raakt kant noch wal. Ten eerste: uw bewering dat de mensheid per generatie zal verdubbelen is inderdaad enkel verkoopbaar in de kleuterschool. Elke demograaf zal u uitleggen dat het kindertal afneemt naargelang de welvaart en het onderwijsniveau stijgen. De Verenigde Naties gaan ervan uit dat we in de richting gaan van 9 miljard mensen op aarde tegen 2050, waarna de bevolkingsgroei zich zou stabiliseren. Is die inschatting juist? Het is in elk geval onze ‘best guess’. Beter dan die van u in elk geval, die van de volstrekt hypothetische gedachte uitgaat dat elk koppel op aarde 4 kinderen zal krijgen. Waar haalt u het trouwens uit?
Maar nu even ernstig. Wat is het echte probleem? Het echte probleem is de vraag of wij met 9 miljard mensen op aarde de planeet leefbaar kunnen houden. Neen, zegt professor Vermeersch. En hij heeft daar wel een punt: indien 9 miljard mensen de ecologische voetafdruk van de huidige Westerling produceren, dan gaat onze planeet er onherroepelijk aan. Dat geldt trouwens ook voor 8 miljard, 7 miljard, 6 miljard, 5 miljard, …
Nu kun je aan de druk op onze planeet twee zaken doen: ofwel zorg je dat er minder mensen zijn, ofwel zorg je er voor dat de ecologische voetafdruk van elke mens gevoelig kleiner wordt. Vermeersch kiest voor het eerste. Wij wensen hem veel succes, maar tenzij hij een werelddictatuur instelt, met inbegrip van Endlösungspraktijken, zal hij er niet in slagen om het aantal aardbewoners gevoelig te verminderen. Hij gaf trouwens zelf aan dat je met onze huidige levenswijze maximum 1 miljard mensen op aarde zou mogen overhouden. Begin er maar aan.
Het alternatief is veel eenvoudiger: verminder de ecologische voetafdruk van elke aardbewoner. Begin met onze energieconsumptie en energieproductie drastisch te wijzigen. Enkel nog energie uit hernieuwbare bronnen, gecombineerd met een spectaculaire verbetering van de energie-efficiëntie en plots krijg je een factor 10-effect. (Met bevolkingsvermindering krijg je dat pas als je het aantal aardbewoners herleid tot 700 miljoen!).
Kies daarnaast voor een doorgedreven ‘cradle-to-cradle’ benadering, waardoor onze natuurlijke rijkdommen bewaard worden en de mensheid gaat nog een eeuwigheid mee.
Ik weet het, het is allemaal een beetje kort door de bocht. Maar ik was vorig jaar in China. Ik heb ze ontmoet, de ‘niet-bestaande’ kinderen, die officieel nooit geboren zijn. Toegegeven: hun ecologische voetafdruk is klein. Ze hebben geen recht op onderwijs, want ze bestaan niet. Ze hebben geen recht op medische verzorging, want ze bestaan niet. Ze hebben geen enkel recht. Zelfs niet het recht op leven. Maar dat, geachte professor, is niet uw zorg.
17 maart 2010 | Jan Turf
Hoe meer rijstroken, hoe meer verkeer …
2010
Elke dag regent (of sneeuwt) het nieuwe plannen om onze autowegen uit te rusten met extra rijstroken. E131, E40, Brusselse Ring: zodra er fileleed te bespeuren valt klinkt de roep om extra rijstroken luid op. Logisch? Zo lijkt het toch. Effectief? Allerminst. Bijkomende rijstroken hebben op termijn maar één effect: meer verkeer, meer uitstoot en … meer files.
Het voorbeeld van de Londense ringweg bewijst dat het aanleggen van nieuwe infrastructuur geen oplossing is voor verkeersdruk. Zes maand na de opening ervan, was het verkeersvolume al met bijna 10 procent gestegen. Enkele jaren later slibde de weg al dicht met files. Reden? Tot 110 procent van de verkeerstroom was nieuw, extra verkeer. Modellen en prognoses hadden dit extra verkeer niet voorzien.
Je zou natuurlijk kunnen denken dat Londen een uitzondering vormt. Niets is minder waar. Uitbreiding van de infrastructuur kan op langere termijn leiden een aanzienlijke toename van het verkeersvolume, zo blijkt uit tal van studies. Een extra rijstrook betekent op korte termijn een stijging van 15 à 20 procent van het verkeer, op lange termijn kan het oplopen tot 30 à 50 procent extra wagens. Dus naast meer congestie, worden er ook meer broeikasgassen uitgestoten.
Maar hoe zit dat dan met de studie, waar minister Crevits naar verwijst, en die zou pleiten voor een extra rijstrook op de E313? Die studie geeft inderdaad aan dat er op korte termijn een (beperkte) tijdswinst valt te boeken door het aanleggen van een extra strook. Vooral voor de Antwerpse ring zou dit een ontlasting kunnen betekenen. Maar de studie neemt het nieuwe verkeer - met uitzondering van mensen die het openbaar vervoer vaarwel zeggen - niet in rekening. Zo klopt het natuurlijk: als je slechts marginaal meer wagens over meerdere stroken laat rijden, dan vlot de doorstroming beter. Maar daar zit nu net het probleem: zodra er meer ruimte is komen er meer wagens.
Is er dan geen oplossing? Gek genoeg is die er wel. En zo mogelijk nog gekker: ze staat in dezelfde studie, die minister Crevits aanhaalt. Bij de eenvoudige invoering van een slimme kilometerheffing zou het resultaat dubbel zo goed zijn, als bij het aanleggen van een bijkomende rijstrook.
Nederlandse studies geven aan dat instrumenten als de slimme kilometerheffing, de congestie met 50 procent kan verminderen. Bovendien hebben fiscale maatregelen meer potentie om bij te dragen aan een innovatieve, competitieve economie.
Het is dus zeer belangrijk dat de overheid bij infrastructuuringrepen een maatschappelijke kosten-baten analyse uitvoert. De elementen die in zulke analyse onderzocht moeten worden, liggen voor de hand. Zowel het Vlaams regeerakkoord als het Pact 2020 tonen de weg: minder fijn stof, minder CO2, minder geluidsoverlast door het verkeer, een modal shift in het woon-werkverkeer en een betere doorstroming. Hoe meer rijstroken, hoe verder we van deze doelstellingen verwijderd zijn. Vraag is of het doorlopende gehuil van Touring en co – tegen snelheidsbeperkingen, tegen maatregelen ter bevordering van de verkeersveiligheid, tegen strenge normen voor propere wagens, tegen slimme kilometerheffing, tegen regen, tegen sneeuw, tegen dit en tegen dat – het van de doelstellingen van het Pact 2020 haalt. Wij hopen van niet.
12 februari 2010 | Bruno Van Zeebroeck
Miljoenen weggesluisd naar MYRRHA?
2010
Vorige week verscheen een rapport van een groep experten van de OESO over de wetenschappelijke waarde van het MYRRHA-project van het Studiecentrum voor Kernenergie (SCK) in Mol. Met MYRRHA (Multi-purpose hybrid research reactor for high-tech applications) plant het SCK de bouw van een internationale onderzoeksinfrastructuur, met een nieuwe testreactor voor de zogenaamde ‘vierde generatie kerncentrales (Gen IV)’, een fata morgana van de nucleaire industrie.
Volgens het rapport is MYRRHA een ‘innovatief en opwindend project dat uniek zal zijn in de wereld’. Klimaatminister Paul Magnette lijkt nu op basis van dit rapport middelen te willen vrijmaken voor het MYRRHA. Nochtans zijn er nog een aantal vragen die onbeantwoord blijven.
De 'reactoren van de 4de generatie' of Gen. IV zijn geen duidelijk omschreven technologie. Deze reactoren bestaan enkel op papier, en het is erg onzeker of ze realiseerbaar zijn. Er zijn immers nog tal van technische problemen die overwonnen moeten worden. Een ware fata morgana die maar één zekerheid kent: een groot proliferatierisico. In ‘4e generatie’ kernreactoren wil men namelijk technologieën ontwikkelen om plutonium te produceren en te scheiden. Dit zal de afstand tussen burgerlijke en militaire toepassingen verkleinen en de kans op nucleair terrorisme dramatisch vergroten.
En dan is er het kostenplaatje. In 2010 zou in eerste instantie 12 miljoen euro uit onze begroting moeten gevist worden. Een bedrag dat nog peanuts is vergeleken met wat er de volgende jaren naar MYRRHA zou moeten vloeien. De kostprijs van Gen IV is bovendien erg onzeker: het is onduidelijk hoeveel tijd en geld het zal kosten om de reactor te ontwikkelen.De uiteindelijke kostprijs zou op het einde van de rit de bouw ervan kunnen verhinderen.
De geschiedenis herhaalt zich. In de jaren ’80 maakte toenmalig minister van Wetenschapsbeleid Verhofstadt de strategische vergissing om de financiële steun voor windenergie te stoppen en in plaats daarvan de Kalkar kweekreactor te financieren. Het Kalkar project mislukte en werd een pretpark. Hierdoor verloor België haar positie als wereldleider op het vlak van windenergie en verspilde een slordige 600 miljoen euro.
De miljoenen euro’s die naar het SCK zouden gaan voor onderzoek naar 4de generatie reactoren, zouden we veel beter besteden aan de echte oplossingen, met name energiebesparing en hernieuwbare energie. Het nucleair onderzoek in ons land (grotendeels betaald door de belastingbetaler) zou zich beter bezighouden met het oplossen van de enorme problemen van kernafval en nucleaire veiligheid in plaats van er nieuwe nucleaire problemen bij te creëren.
22 januari 2010 | Sara Van Dyck
De schande van Kopenhagen
2009
23 december 2009 | Jan Turf
KOPENHAGEN: Het doek valt
2009
Het doek is gevallen. Er is beslist om 'akte te nemen van het Kopenhagenakkoord'. De werkgroepen krijgen het mandaat om de komende maanden verder te werken aan de ontwerpteksten waar ze de voorbije week aan gezwoegd hebben. Meer dan dat krijgen we niet. Nooit gedacht met zo'n mager beestje naar huis te keren.
19 december 2009 | Sara Van Dyck
KOPENHAGEN? NOPENHAGEN
2009
Ondertussen is het al zaterdagochtend 8 uur. Na een lange nacht zitten we nog steeds midden in discussies. De uitkomst staat nog niet vast, maar alles wijst erop dat we – in het beste geval? - met een politieke verklaring naar huis zullen keren. Wat er nu voorligt is niet meer dan een lege doos. Een zware teleurstelling. Kopenhagen is geen hopenhagen meer maar Nopenhagen.
Gisterenochtend was het al snel duidelijk dat men aan een politieke verklaring werkte. Na een eerste perslek naar de Guardian, circuleerden er nog talloze ontwerpteksten. Er kwam een einde aan een verwarrende namiddag op het moment dat Obama ’s avonds laat plots aankondigde dat hij het op een akkoordje had gegooid met China, India en Zuid-Afrika. Dit “Copenhagen agreement”, waar uiteindelijk een 25-tal landen zouden hebben aan meegewerkt, is een zware teleurstelling. Er staat dan wel neergeschreven dat men de temperatuurstijging beneden de twee graden wil houden, met wat voorligt komt men daar lang niet. We riskeren af te stevenen op een temperatuurstijging van meer dan drie graden. Geen piekjaar voor de CO2 uitstoot, geen concrete doelstellingen voor 2020, geen lange termijndoelstelling voor 2050 en alle achterpoortjes staan nog open. Het enige wat er momenteel in het akkoord is opgenomen, zijn financiële middelen op de korte en langetermijn. Het lijkt erop of sommige landen hun verplichtingen hebben willen afkopen. De nood aan een wettelijk bindend akkoord binnen de 6 maanden, verdween op mysterieuze wijze op het allerlaatste moment uit de tekst. Onbegrijpelijk dat onze “klimaatleider” Europa hierin wil meestappen.
De discussies zijn 
We moeten niet meer bang zijn voor “Greenwashing” van een akkoord. Wat nu voorligt is gewoon te mager om nog maar de moeite te doen om het een groene wasbeurt te geven. Wat de uitkomst ook moge zijn – als er al een uitkomst is - , het is wel duidelijk dat de 2 graden doelstelling nog mijlenver van ons verwijderd is.
19 december 2009 | Sara Van Dyck
KOPENHAGEN op epo
2009
We zijn in vijfde versnelling geschakeld. Vanmorgen besliste de Deense voorzitter om de twee werkgroepen, één over de engagementen voor de Kyotolanden en een andere voor de niet-Kyotolanden, terug samen te roepen. De werkgroepen moeten nog tot in de vroege uurtjes aan hun ontwerpteksten schaven. De teksten bevatten nog te veel haakjes en onuitgeklaarde technische details om aan de ministers en staatshoofden voor te leggen. Daarnaast zal Connie Hedegaard nog achter de schermen verder werken. Een nieuwe Deense tekst wordt alleszins niet meer verwacht.
Ondertussen gaat de eindeloze rij van speeches verder. Het is surreëel om te zien hoe talloze regeringsleiders hun toespraken houden, terwijl er ondertussen naarstig verder onderhandeld wordt. Mislukken is geen optie. Onze wereldleiders beseffen dat ze niet met lege handen kunnen terugkeren. Kleppers als Sarkozy en Merkel waren vanmiddag al aan de beurt. Sarkozy gaf een gepassioneerde speech. Maar de inhoud was jammer genoeg niet even bevlogen als de toon. Grote woorden, weinig inhoud. De Amerikaanse onderhandelaar Todd Stern en onze eigen klimaatminister Paul Magnette komen vannacht ook nog aan de beurt. Benieuwd wat zij te zeggen hebben.
Een beetje beweging bij de Verenigde Staten
Vanmorgen kondigde Hillary Clinton aan dat de Verenigde Staten willen bijdragen aan een fonds van “100 miljard dollar” tegen 2020 voor ontwikkelingslanden. Dit is nieuw. Een hele kleine stap voorwaarts. Maar lang niet genoeg. Honderd miljoen dollar tegen 2020 zal niet volstaan. De wereldbank becijferde in zijn recent World Development Report dat in 2030 jaarlijks wereldwijd 75 miljard dollar voor mitigatie en 400 miljard dollar voor adaptatie nodig zal zijn. De VS bleef vaag over het bedrag dat ze op zich wil nemen, over de structuur van het fonds, of het gaat om private of publieke middelen,… Op de vraag of de Verenigde staten ook korte termijnfinanciering op tafel zouden leggen, antwoordde Hillary: “we zullen hiervoor ook met geld over de brug komen.” Waarna ze zich omdraaide naar haar toponderhandelaar Todd Stern en heel onzeker vroeg “ right Tod?” Zo zie je maar dat de ministers het niet altijd voor het zeggen hebben…
Europa staat (voorlopig?) nog stil
Mijn col
Het wordt nog een lange en spannende dag morgen. Ik zal het proces op de voet volgen en hoop dat ik hier met een positieve boodschap kan afsluiten.
18 december 2009 | Sara Van Dyck
KOPENHAGEN: De eindspurt is ingezet
2009
Het 'High level segment' is goed en wel van start gegaan. De staatsleiders stellen één voor één hun ambities en verwachtingen scherp. Voor Hugo Chavez is het duidelijk dat het kapitalisme dringend moet aangepakt worden. De staatsleiders van de kleine eilandstaten willen enkel naar huis met een ambitieus globaal akkoord, zodat hun kinderen en kleinkinderen nog een thuisland zullen hebben. Jammer genoeg lijken heel wat staten niet te beseffen wat dit wil zeggen. In de toespraak van de Zweedse Europese voorzitter, waren er een paar kleine openingen, maar de Europese Unie blijft vooral de kat uit de boom kijken. Het leiderschap is nog ver te zoeken. En de Verenigde Staten? Zij verdienden voor de tweede dag op rij het fossiel van de dag. Of liever het fossiel van de nacht. De Verenigde staten waren tijdens de onderhandelingen dinsdagnacht verre van constructief en mogen een aantal extra [haakjes] op hun naam schrijven. De officiële speech van Obama staat morgen op de agenda. We kijken er naar uit.
Connie maakt plaats voor Lars
Het nieuws van de dag is het ontslag van Connie Hedegaard. Eerste minister Rasmussen verkiest om het 'high level segment', waar meer dan 100 staatshoofden naartoe komen, zelf voor te zitten. Connie Hedegaard blijft echter een belangrijke rol spelen. Als speciaal gezant zal ze de onderhandelingen achter de schermen voeren. En het is daar dat allicht nog het echt zware werk zal gebeuren.
Het feit dat een voorzitter van de conference of parties aftreedt, is nooit eerder gebeurd. Dit illustreert hoeveel er op het spel staat de komende dagen. De vraag is nu vooral hoe premier Rasmussen op dit essentiële moment in de onderhandelingen het broodnodige vertrouwen weer kan winnen. Komt hij met nieuwe Deense teksten op de proppen? De Deense tekst die vorige week naar de pers lekte, zorgde voor veel wantrouwen en onbegrip. Krijgen we een herhaling van dit scenario? Of laat Rasmussen de ministers en staatshoofden enkel verder onderhandelen op basis van de ontwerpteksten waar de onderhandelaars de voorbije dagen en nachten aan gewerkt hebben?
Onder druk
Niet allee
De transparantie van het proces staat onder druk. De weinigen onder ons die het geluk hebben om de onderhandelingen op de voet te blijven volgen, zullen erover waken dat men niet met een 'greenwash' onder de arm naar huis keert. We blijven gaan voor een wettelijk, ambitieus en rechtvaardig akkoord. Ik kan het niet genoeg blijven herhalen, het is hoog tijd om ambitieuze reductiedoelstellingen, financiering en vooral ook wederzijds vertrouwen te tonen. Enkel op die manier kan het proces nog slagen.
Volgens de president van de Malediven is het enkel een kwestie van politieke wil en creativiteit: 'Als we mensen naar de maan kunnen sturen, waarom zouden we er dan niet in slagen om de weg naar een koolstofarme toekomst in te slaan?'
17 december 2009 | Sara Van Dyck
KOPENHAGEN: Omgekeerd theater
2009
Normaal gezien wordt een stuk opgevoerd op de scène en dus voor het publiek. Die logica is woensdag in Kopenhagen omgedraaid. Achter de schermen gaat het echte werk verder. Op de bühne moeten we het stellen met obligate speeches.
Het zogenaamde high level segment, zeg maar de gelegenheid voor alle staatshoofden of regeringsleiders om een toespraak te houden, is hier begonnen. Twee dagen lang volgt een haast eindeloze stoet van interventies elkaar op. De meeste hebben helaas weinig echt verband met de onderhandelingen. Voor veel landen is het een podium om ideologische statements te maken, oude mantras te herhalen of volledig naast de kwestie te leuteren. De voorbeelden tijdens de eerste sessie waren sprekend. De president van Senegal bijvoorbeeld wist ons te vertellen dat klimaatverandering een grote opportuniteit was voor Afrika om gratis zonne-energie op te wekken. Geen zinnig mens die verstond wat de man bedoelde. Chavez werd dan weer onthaald als de held van veel ontwikkelingslanden. Karl Marx, Rousseau, Rosa Luxemburg, de Bijbel, alsook de grote filosoof Fidel Castro passeerden de revue in een retorisch bravourestuk. Eerst een socialistische revolutie en dan het klimaatprobleem oplossen, was het advies van kameraad Hugo. Hij werd door veel vertegenwoordigers op een staande ovatie onthaald en omringt door de pers als een megaster. De arme man van Suriname die na hem kwam kreeg geen seconde aandacht en kon niet anders dan gelaten zijn tekstje voorlezen terwijl Chavez zijn after show verzorgde.
De twee meest opvallende interventies kwamen van de EU en de Afrikaanse Unie. Vertegenwoordigd door Ethiopië, stelde de Afrikaanse Unie een aantal duidelijke eisen aan een financieringssysteem. Helder gebrachte verzuchtingen die om een stevig antwoord van de ontwikkelingslanden vroegen, maar niet in een ideologisch moeras wegzonken. Zweden dat namens de EU sprak, liet een opening voor sterkere financiële engagementen. Dat de twee partijen elkaar vonden bleek later in de namiddag tijdens een persconferentie van de EU waarop de Ethiopische president ook mee van voor zat en beide partijen bevestigden dat ze samen aan een werkbaar financieel systeem werken. Overigens was het ook de EU die als enige heel duidelijk man en paard noemde en de VS en China opriep om eindelijk verantwoordelijkheid te nemen onder de vorm van bindende verplichtingen. Samen zijn beiden immers voor ongeveer 45 procent van de uitstoot verantwoordelijk. De EU is, ondanks het feit dat ze niet zomaar van de 20 naar de 30 procent reductie overstappen, de meest duidelijke en ambitieuze actor bij de industrielanden. We mogen inderdaad nog meer ambitie verwachten, maar vooral de VS mag eindelijk eens uit zijn kot komen. De uitspraak van senator Kerry dat we ons niet ongerust moeten maken want dat de senaat zeker een wet zal stemmen had op mij precies het omgekeerde effect. Het feit dat Kerry geen duidelijke doelstelling naar voor schoof en bovendien absoluut niet over bindende verplichtingen sprak, maken me alleen maar ongeruster. De reputatie van de senaat rond dit thema nog meer.
Maar zoals gesteld is het vooral, om niet te zeggen haast exclusief, achter de schermen dat er momenteel gewerkt wordt. Wellicht de enige mogelijkheid om er nog iets van te maken. Daarom zijn het ook de grote jongens onder elkaar die de zaak gaan moeten forceren. Het zijn niet Paraguay, Malawi en Bhutan die de zaak gaan redden. Ook niet België en Portugal overigens. Laat ons zeggen dat het in essentie een soort uitgebreide G20 is die de onderhandelingen zal beslechten; of niet. Bij heel wat onderhandelaars is er alvast pessimisme. Er is, op een goeie werkdag van het einde, over zo goed als niks een akkoord. Het eindspel is ingezet. Het is hopen dat er toch nog een feniks uit oprijst.
16 december 2009 | Hans Bruyninckx
KOPENHAGEN: Groot nieuws - er wordt opnieuw gepraat!
2009
Maar helaas –en vooral- niet enkel omwille van taalproblemen. Het meest opvallende in de publieke sessies is het eindeloze herkouwen van argumenten en het steeds terug verwijzen naar enkele basisgegevens. Alsof iedereen ondertussen het IPCC ABC nog niet kent. Ook onderhandelaars en observatoren met wat dienstjaren op de teller bevestigen het uitermate frustrerende karakter hiervan. Het maakt ook dat er meer naast of tegen elkaar gepraat wordt dan met elkaar. Bereidheid tot compromis blijkt er al helemaal niet uit.
En dan is nu precies waar het de volgende twee dagen om draait. Het politieke akkoord zal er slechts komen indien er op minstens een paar vlakken eindelijk een compromis kan gevonden worden. Onder het huidige gesternte zal het in ieder geval een mager beestje worden. Ik vraag me af hoe men dit gaat overgieten met een jus van optimisme en diplomatiek gespin. Ook interessant hoe vooral de VS in zo’n compromis moet passen.
Niet dat dit volgens Todd Stern een probleem is. De klimaatgezant van Obama legde op een persconferentie vandaag uit dat de VS immers meer doet dan andere landen om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen. Hij had wel veel sympathie voor de EU inspanningen, maar aan de Amerikanen konden we toch niet tippen. Psychologen spreken in dergelijke gevallen van ‘auto-suggestie’. Terwijl iedereen snakt naar een echt engagement in Washington tracht ook de Obama administratie de wereld voor de gek te houden met dergelijk discours. De VS belooft inderdaad een ernstige inspanning tussen nu en 2020. Maar men vergeet dat er de afgelopen 15 jaar niets gebeurd is. Obama wil de republikeinen in het congres niet bruskeren door niet openlijk Bush en de conservatieve republikeinen hiervoor verantwoordelijk te stellen. Hij moet immers de eerste echte Amerikaanse klimaatwet nog door de senaat loodsen. Maar mogen wij wel vragen om ons niet voor onnozelaars te houden en dit soort praat voor intern gebruik te reserveren. Het is ‘change we can believe in’ waar we op wachten.
Voor wie houdt van politieke operette wordt het vanaf vandaag boeiend. De eindeloze reeks sprekers bevat immers illustere oratoren en demagogen als Chavez, Ahmadinejad, Sarkozy en andere Berlusconi’s. Terwijl deze heren hun al dan niet ideologisch wijsheid op de goegemeente loslaten zal er nog 48 uren alles uit de kast gehaald worden om de zaak hier te redden. Dat is nog steeds mogelijk, maar het tegendeel ook. Connie Hedegaard die de vergadering voorzit zei sprekend dat 'alhoewel een mislukking geen aanvaardbare optie is, het wel een realistische mogelijkheid is.'
16 december 2009 | Hans Bruyninckx
|
17-03-2010 |
contact | disclaimer | zoek | privacy | abonneer op de babbels | vacatures | sitemap | in english |