Home > Milieublog > maart 2008
Milieublog archief: maart 2008
Energiebesparing ook mogelijk tijdens koude winterdagen
Protest tegen uitbreiding vossenjacht blijft nuttig
Wind en zon groener dan ze lijken
Wind en zon groener dan ze lijken
Overheidsinstellingen voeren mee campagne voor kernenergie
Financiële stimuli voor energiebesparende ingrepen zijn cruciaal
Klimaat & energie, Milieu & politiek
Veel sneller dan verwacht blijkt de nieuwe minister
van Energie, Paul Magnette (PS) in de stappen van zijn voorganger, Marc
Verwilghen (Open-VLD) te treden. Niet het voorbereiden van de kernuitstap (de
‘hoe’-vraag) maar het in vraag stellen van de kernuitstap (de ‘of’-vraag) wordt
het uitgangspunt van zijn beleid. In een interview met Humo legt Magnette
zijn strategie bloot: hij wil tot een ‘nationale consensus’ komen, die ‘niet
alleen de bevolking, maar ook de stroomproducenten voor 20 jaar zekerheid
biedt’. Die zekerheid was er reeds in 2003: er lag een tijdpad voor voor de
sluiting van de kerncentrales. Nieuwe investeerders (en zelfs de oude
investeerders) wisten dat er ruimte zou komen voor alternatieve energieproductie
en voor warmtekrachtkoppeling. Maar onder Verwilghen werd die zekerheid
vervangen door twijfel.
In plaats van van meet af aan te bevestigen dat de
eerste kerncentrales zouden sluiten in 2015 trok Verwilghen alles in twijfel.
Hij bestelde een studie bij de nucleaire lobby zelf om de kernuitstap te
ondermijnen. De studie (C.E. 2030) viel bijzonder zwak uit en bracht nauwelijks
overtuigend materiaal aan om de kernuitstap met feiten in het gedrang te
brengen. Maar dat bleek achteraf nauwelijks van belang: de twijfel was gezaaid.
Aangekondigde investeringsplannen verdwenen – alvast tijdelijk - in het
vriesvak. De ‘zekerheid voor de elektriciteitsproducenten’ werd vervangen door
onzekerheid voor de nieuwe spelers en een meer dan comfortabele positie voor
Electrabel. En net die situatie wordt nu door Paul Magnette verlengd. Met
minstens nog eens twee jaar.
Aangenomen: intellectueel valt er iets voor te zeggen.
De studie van CE 2030 was inderdaad een aanfluiting. Daarop kun je geen beleid
bouwen. Je kunt de regering dan ook moeilijk kwalijk nemen dat ze het beleid
toch met wat zakelijkheid wil onderbouwen. Magnette erkent bovendien dat er in
het binnenland nauwelijks onafhankelijke wetenschappers te vinden zijn. Neen,
dat de regering studiewerk verricht, daar is niets mis mee. En als het voor één
keer ernstig zou gebeuren, dan kan ons dat enkel vooruit helpen.
Het schoentje wringt ergens anders: Magnette
zwijgt in alle talen over het beleid van de regering ter bevordering van
energie-efficiënte en hernieuwbare energie. Indien we tegen 2025 over voldoende
elektriciteit willen beschikken, dan is het de hoogste tijd om werk te maken
van dat beleid. Magnette zou meteen ook duidelijk kunnen maken dat de drie
oudste centrales tegen 2015 sluiten zoals voorzien. Hij zou daarmee twee
vliegen in één klap slaan: de elektriciteitsbevoorrading tegen het dieptepunt
van 2011-2012 veilig stellen én de wet op de kernuitstap redden
Als hij niet snel aan de slag gaat, zal het verschil tussen Paul Verwilghen en
Marc Magnette in de geschiedenisboekjes nauwelijks nog worden opgemerkt.
Lees ook het persbericht
26 maart 2008 | Jan Turf