Home > Milieublog > november 2009
Milieublog archief: november 2009
13.000 bezwaarschriften tegen verbrandingsoven Kampenhout
Provincie Limburg weigert nieuwe milieuvergunning TorrCoal
Recover Energy vindt een achterpoortje voor verbrandingsoven
Niemand wacht op een verbrandingsoven in Kampenhout
Afval vissen op zee: mag het wat meer zijn?
Nieuwe afvalcijfers voor Vlaanderen: tijd om in te zetten op afvalpreventie
De Openbare Vlaamse Afvalstoffen Maatschappij (OVAM) heeft de afvalgegevens (de “inventaris”) van huishoudelijk afval van 2008 bekend gemaakt. Het resultaat: gemiddeld genereerde de Vlaming vorig jaar 545 kilo huishoudelijk afval. In 2007 was dat nog tien kilo meer. Goed nieuws dus, zelfs wanneer een flink deel van deze daling toe te schrijven is aan klimatologische redenen. Zo was het bijvoorbeeld geen goed “grasweer”, zodat de hoeveelheid ingezameld groenafval met 4 kilo per inwoner daalde. Wanneer men dit cijfer in perspectief plaatst en vergelijkt met de resultaten van het laatste decennium, blijkt echter dat er een status quo is. In 1999 produceerde de Vlaming gemiddeld. 544 kilo afval per jaar. In de tussentijds periode steeg of daalde de jaarlijkse hoeveelheid afval telkens lichtjes. De totale hoeveelheid afval die een gemiddelde Vlaming jaarlijks genereert blijft grosso modo hangen rond de 550 kilo .
Optimisten stellen dat gedurende die periode de economie sterk gegroeid is (tenminste gemeten in termen van het bruto nationaal product, dat zowel diensten als goederen omvat). Een stabiele afvalproductie in een groeiende economie wordt vertaald als een relatieve ontkoppeling van afvalproductie en economische groei. Deze relatieve ontkoppeling zou een stap moeten zijn naar absolute ontkoppeling. Absolute ontkoppeling betekent dat de afvalproductie per Vlaming jaarlijks daalt, ook in een groeiende economie. Een realist stelt vast dat dit de laatste tien jaar niet gebeurd is: de hoeveelheid afval blijft ongeveer stabiel, rond de 550 kilo per inwoner per jaar.
Duurzaam materialenbeheer, het opnieuw inzetten van afvalstoffen als volwaardige grondstoffen, mogen we hier niet uit het oog verliezen. De hoeveelheid aan materiaalstromen waar geen kringloop voor kan gesloten worden, is dus een meer relevante maatstaf. Met andere woorden, de hoeveelheid restafval die gestort of verbrand wordt, zelfs al waren die voordien selectief ingezameld. Wanneer we enkel de hoeveelheid restafval bekijken, zien we dat de resultaten blijven hangen rond 153 kilo per inwoner. Het aandeel restafval dat huis-aan-huis ingezameld werd, daalde dan weer lichtjes met één kilo per inwoner. Hier kan ongetwijfeld nog vooruitgang geboekt worden, zoals het rapport eveneens stelt.
Bijkomende initiatieven rond het inzamelen van kunststoffen kunnen nog een stap verder betekenen. Op dit moment wordt slechts een derde van kunststofverpakkingsafval ingezameld.
Toch wordt het steeds moeilijker om de hoeveelheid huishoudelijk afval te doen dalen. Hoe langer hoe meer wordt duidelijk dat de oplossing gezocht moet worden bij de producten, niet bij het afval. Deze week nog was in de media het volgende bericht te lezen: 1 laptop op 3 binnen de drie jaar defect. Producten die slecht ontworpen zijn en snel de geest geven worden meer en meer de norm. Met dergelijke povere producten is het verlagen van de afvalberg dweilen met de kraan open. Er is nood aan een verregaande producentenverantwoordelijkheid waarbij het aandeel gesloten materiaalkringlopen als maatstaf dient. Op termijn is een dergelijke aanpak voordelig voor de producent, die zo minder dure primaire grondstoffen zal moeten aankopen. Ook de consument zal daar op zijn beurt de vruchten van plukken. In een wereld van schaarsere en dus dure grondstoffen is dit een manier om prijzen betaalbaar te houden.
26 november 2009 | Kristof Debrabandere
Régine - Dinant
(800 dagen geleden)
Voor een statiegeldsysteem http://3208.lapetition.be/
We vragen aan de Europese en Belgische instanties en in het bijzonder aan de parlementairen om zich te buigen over het probleem van de blikjes en plastic flessen die op straat en in de natuur rond slingeren. We vragen om een statiegeld in te voeren zoals in Duitsland, Noorwegen, VS … Zo’n systeem kan best in heel europa toegepast worden. We vragen ook een rationalisering van de verschillende soorten plastic die in omloop zijn. Moeten we niet denken aan een verbod op soorten plastic die niet terecht kunnen in een recyclageproces ? Het lijkt er tegenwoordig op, dat de industrie meer en meer plastic verpakkingen op de markt brengt die onvermijdelijk in verbrandingsoven of storten terecht komen Een Europese wetgeving wordt meer en meer noodzakelijk !