Home > Milieublog > december 2009
Milieublog archief: december 2009
De Europese top is ten einde. Europa komt voor het eerst naar buiten met concrete cijfers over haar korte termijn financiering voor ontwikkelingslanden. Dit is een positieve evolutie, maar zeker geen moment de gloire. Als we kijken wat er achter die cijfers zit, blijkt meteen dat het voorgestelde plaatje niet zo rooskleurig is als het lijkt. Er is namelijk geen enkele garantie dat het geld dat men belooft additioneel is aan de middelen voor ontwikkelingssamenwerking. De lidstaten beslissen hierover zelf. En het lijkt er op dat zowat alle landen het geld dat broodnodig is voor ontwikkelingssamenwerking, in een klimaatcadeautje zullen verpakken. Ook wat de beloofde bijdrage van 50 miljoen uit België betreft, is het op dat vlak koffiedik kijken. De uitspraken van premier Leterme vanmiddag zijn alleszins niet hoopgevend. Laat ons hopen dat de engagementen voor de lange termijn financiering, die momenteel overigens nog vaag blijven, meer ambitie aan de dag leggen. Europa kwam niet verder dan te stellen dat ze een “eerlijk aandeel” wil bijdragen in de benodigde financiering op de lange termijn. We zijn benieuwd.
Maar bovenal heeft Europa een gouden kans gemist om haar voorlopersrol waar te maken. Niets nieuws over het verhogen van de twintig procent doelstelling en geen oplossingen voor de achterpoortjes inzake veranderend landgebruik en hete lucht. Bovendien komen onze ministers niet verder dan te stellen dat ze een ‘politiek bindend akkoord’ willen in Kopenhagen. Een wettelijk bindend akkoord hopen de Europese leiders in de volgende zes maanden te bereiken. Dat is niet wat we van een voorloper verwachten. Europa zakt verder en verder weg in het peloton van de vage beloften.
De ontwerpteksten liggen op tafel
Vandaag verschenen er twee ontwerpteksten die de basis moeten vormen voor het zware onderhandelingswerk van de komende dagen. Zowel voor de Kyotolanden, als voor de niet-Kytolanden ligt er nu een tekst op tafel. In tegenstelling tot de gelekte Deense tekst van een paar dagen geleden, gaat het hier om documenten die open en transparant besproken worden. Positief is dat er ook specifiek voor de Kyotolanden een tekst voorligt. Dit wijst erop dat het Kyotospoor nog niet dood verklaard is. Een hoopvol teken dat de positieve elementen zoals bindende doelstellingen en een sterk controlemechanisme uit het Kyotoprotocol overeind kunnen blijven. Beide teksten leggen een basis, maar het is zeer duidelijk dat er nog een lange weg te gaan is. De [haakjes] in de teksten tonen aan dat men nog moeilijke knopen zal moeten doorhakken. Bovendien zijn er nog heel wat gaten op te vullen en veel van de achterpoortjes zijn nog lang niet gesloten. Naast deze officiële documenten van de twee werkgroepen, circuleren er nog verschillende andere ontwerpteksten waarin landen of landengroepen hun eisen vertaald hebben. De uitdaging is nu om uit die verschillende teksten een consensus te distilleren en te komen tot een ambitieus en wettelijk bindend akkoord.
Geen draagvlak?
Het congrescentrum loopt met de dag voller. De rijen aan de koffiebar worden langer. Niet alleen het aantal onderhandelaars groeit gestaag, maar ook de ludieke acties zijn niet meer te tellen. Dokters geven de aarde een hartmassage, slapende actievoerders vragen onze leiders om wakker te worden, marsmannetjes zijn op zoek naar klimaatleiders,… Je kan het zo gek niet bedenken. Misschien kan men hier wat inspiratie vinden om de klimaatknopen te ontwarren.
Zowel premier Leterme als minister Schauvliege verkondigden vandaag dat er nood is aan een draagvlak voor een doortastend klimaatbeleid. Als ik hier rond me kijk, kan ik me moeilijk voorstellen dat dit er niet is. De (honderd?)duizenden mensen die we morgen voor een betoging in Kopenhagen verwachten, hebben de woorden van Mohammed Nasheed, de president van de Malediven, alleszins begrepen: "De vorige generatie ging naar de maan. Deze generatie moet beslissen of ze wil blijven leven op deze aarde."
11 december 2009 | Sara Van Dyck