Thema’s

Milieublog archief

>	februari 2012
>	januari 2012
>	december 2011
>	november 2011
>	september 2011
>	juni 2011
>	mei 2011
>	april 2011
>	maart 2011
>	februari 2011
>	januari 2011
>	december 2010
>	november 2010
>	oktober 2010
>	september 2010
>	augustus 2010
>	juli 2010
>	juni 2010
>	mei 2010
>	maart 2010
>	februari 2010
>	januari 2010
>	december 2009
>	november 2009
>	oktober 2009
>	september 2009
>	augustus 2009
>	juli 2009
>	juni 2009
>	mei 2009
>	april 2009
>	maart 2009
>	februari 2009
>	januari 2009
>	december 2008
>	november 2008
>	oktober 2008
>	september 2008
>	augustus 2008
>	juli 2008
>	juni 2008
>	mei 2008
>	april 2008
>	maart 2008
>	februari 2008
>	januari 2008
>	december 2007
>	november 2007
>	oktober 2007
>	september 2007
>	augustus 2007
>	juli 2007
>	juni 2007
>	mei 2007
>	april 2007
>	maart 2007
>	februari 2007
>	januari 2007
>	december 2006
>	november 2006

Milieublog

Home > Milieublog > mei 2010

Milieublog archief: mei 2010

De religieuze koffiemolens van Dedecker

Klimaat & energie, Duurzame ontwikkeling, Milieu & politiek, Milieubeweging

18/05
2010

Op maandag 18 mei mocht ik aanzitten aan de tafel van Phara. Een hele eer. Het thema was ook best grappig. ‘Is ecologisme de nieuwe religie?’, was de vraag. Jean-Marie Dedecker – of all people! – bracht de originele gedachte aan. Ik mocht dus als pastoor van de nieuwe religie gaan uitleggen hoe wij tegenwoordig omgingen met het eco-doopsel, de bio-sacramenten en de duurzame tenhemelopneming.

Het is me niet gelukt. Wat zich als een spirituele dialoog aankondigde, ontwikkelde zich al snel tot een cursus Dedeckeriaanse dialectiek. Zo leerde ik dat het Orakel van de middenkust “ook tegen CO2 in de lucht” is en “voor het milieu” en “tegen verbranden van olie”. Maar, en daarin was Jean-Marie echt onnavolgbaar: “ge moogt dat tegen de mensen niet zeggen”. Want tegen de mensen zeggen dat er een klimaatprobleem is, dat maakt de mensen bang. Waaruit ik meende te mogen afleiden dat Jean-Marie eerder gediend is met de domme mens, dan met de bange mens. Mijn welgemeende pogingen om hem uit te leggen dat het misschien niet zozeer de bedoeling moet zijn om mensen bang te maken, maar eerder om ze slim te maken, zodat ze kiezen voor groene energie, maakte weinig indruk. “Ge moet de mensen de waarheid zeggen”, herhaalde hij stelselmatig. “Dat gaat allemaal veel te veel kosten!”. Ik dacht nog: “Jean-Marie, zeg dat toch niet zo luidop, ge gaat de mensen bang maken”, maar hij ging zo op in zijn betoog, dat hij mijn uitgestoken hand niet greep. Er was ook iets met de Chinezen die binnenkort allemaal met een auto zouden rijden en met Afrikanen, maar in die religies ben ik minder thuis, dus daar heb ik mij niet aan gewaagd.

Gelukkig kwam Jean-Marie na een tijdje terug op voor mij vertrouwd terrein. “Gij wilt de zee vol koffiemolens plaatsen, maar dat is larie. Ik heb het ware geloof! Ik geloof in kernenergie”, riep hij devoot uit en sloeg zijn ogen ten hemel. Ja, daar kon ik echt niets tegen inbrengen. Dus neen, Phara, ecologisme wordt niet de nieuwe religie. Koffiemolens! En dat in het tijdperk van de Senseo. Het lukt ons nooit.

Jan Turf

Wie het religieuze onderonsje gemist heeft, kan het nog eens herbekijken via deze link.

1 reactie

18 mei 2010 | Jan Turf

Waarom België zo slecht scoort op de EPI-index

Water, Verkeer, Klimaat & energie, Lucht, Landbouw, Afval, Duurzame ontwikkeling, Ruimte en natuur, Milieu & gezondheid, Wetten en regels, Milieu & politiek, Consumenten, Milieubeweging

14/05
2010

Waarom België zo slecht scoort op de EPI-index Op de ‘Environmental Performance Index’ (EPI), die jaarlijks wordt gepubliceerd door de universiteiten van Yale en Columbia, is ons land verder weggezakt. Waar we vorig jaar nog op plaats 57 stonden, landen we nu onzacht op plaats 88. DE EPI geeft ook de ‘pijnpunten’ aan: we doen het ontzettend slecht inzake waterkwaliteit en luchtkwaliteit. Ook op vlak van klimaat scoren we ondermaats. En biodiversiteit is al helmaal om te huilen. Net als de voorbije jaren wuiven de diverse ministers van leefmilieu die ons land rijk is, met het argument dat ‘kleine landen benadeeld worden’ in de index. Het argument is correct, maar weinig ter zake doend. Of het zou moeten zijn dat ons land spectaculair zou zijn gekrompen het voorbije jaar, om de vrije val te verklaren.

In werkelijkheid geeft de score het gebrek aan milieubeleid van de voorbije 10 jaar weer. Op heel wat indicatoren, zo blijkt ook uit Mira-T, is de milieukwaliteit in Vlaanderen in de tweede helft van de jaren ’80 gevoelig verbeterd, waarna er een stagnatie optrad. Onder de vorige legislatuur werd er onder mom van ‘no gold plating’ beslist om geen eigen, aan Vlaanderen aangepast, milieubeleid te voeren, maar zich tevreden te stellen met het halen van de Europese minimumnormen. Maar zelfs die minima worden niet gehaald, noch inzake fijn stof, noch inzake verzurende emissies, noch inzake waterkwaliteit.

De nieuwe regering Peeters heeft er zich toe geëngageerd om het roer om te gooien en wil onder meer inzetten op betere waterkwaliteit, minder fijn stof en meer hernieuwbare energie. Dat werd afgesproken in het Pact 2020. Het is nog te vroeg om de resultaten van dit nieuwe beleid te kunnen meten. Maar erg geruststellend zijn de eerste signalen niet. Zo lijkt het beleid inzake ruimtelijke ordening volledig te ontsporen: in plaats van stadskernvernieuwing, inbreiding en beschermen van de open ruimte, zien we vooral dat heel wat open ruimte wordt aangesneden voor nieuwe (overbodige en slecht gelegen) bedrijventerreinen, woonuitbreidingsgebieden en bijkomende wegen. Het resultaat van dit alles: meer versnippering, meer verkeer en een verdere degradatie van onze leefomgeving.

Het is echt de hoogste tijd om te bezinnen.

Meer info: Environmental Performance Index 2010

reageer

14 mei 2010 | Jan Turf