Thema’s
Milieublog archief
Home > Milieublog > september 2010
Milieublog archief: september 2010
Oosterweel: twee voor de prijs van één?
2010
Er komt geen brug. Tot zover het goede nieuws.
Maar is er eigenlijk nog gezocht naar een antwoord op de echte uitdaging: hoe ontwar je de groeiende mobiliteitsknoop in en rond Antwerpen? Het ziet er steeds minder naar uit dat de politici daar van wakker liggen. Het kwam er op aan het gezicht te redden. Of dat gelukt is, is nog maar de vraag.
Over tracés is al heel wat afgepalaverd. Tot nader order heeft het er minstens de schijn van dat het Mecano-tracé eigenlijk veel beter aan de mobiliteitsdoelstellingen voldoet dan het BAM-tracé. Als Transport & Mobility Leuven tot dat besluit komt, dan versterkt dat nog het beeld. En het klinkt ook logisch: houd het doorgaand verkeer weg uit de stad. Het loont daarbij de moeite om ook eens te kijken wat de impact van het tracé is op de omgeving waar het verkeer dan wel naar toe geleid wordt. Maar ook dat past niet in het politieke scenario.
En dus hield de Vlaamse regering vast aan het BAM-tracé. De uiteindelijke oplossing mocht niet meer kosten dan de brugversie. Maar is dat ook zo? Terwijl iedereen de blik richt op de 352 miljoen euro die Stad en Haven gaan moeten opho esten, lijkt niemand in de gaten te hebben dat het besluit van de Vlaamse Regering de kosten veel hoger zal opjagen dan die schamele 352 miljoen. Tenzij men ons kan uitleggen dat de aanleg van een Noordelijke ‘bretel’ en de ondertunneling van de Krijgsbaan gratis kunnen worden uitgevoerd.
Stilaan wordt het beeld immers duidelijk: als we niet goed opletten zitten we binnen 20 jaar en met het BAM-tracé en met het Mecano-tracé. Het BAM-tracé lost de mobiliteitsproblemen immers niet op. Dus: wat dan? En dat zal niet zijn ‘twee voor de prijs van één’.
Komt daar nog bij dat die ondertunneling van de Krijgsbaan helemaal de mobiliteit niet dient, maar er enkel op gericht is de overheid nog meer geld te laten pompen in de nutteloze en verlieslatende luchthaven van Deurne. En dat terwijl Antwerpen Centraal een rechtstreeks spoorverbinding krijgt met Zaventem. Wat een verspilling!
Het Oosterweel-brokkenparkoers zorgt er ondertussen voor dat we miljarden uitgeven aan oplossingen die de huidige mobiliteitsstromen van auto- en vrachtwagenverkeer nog gaan versterken. Terzelfder tijd zal er de komende jaren geen geld meer overblijven voor vernieuwend mobiliteits- en stadsbeleid. Dat alles terwijl Vlaanderen zich in haar Vlaanderen in Actie plan engageerde om werk te maken van groene leefbare steden, een echte modal shift naar openbaar vervoer en fiets en een bereikbaar Vlaanderen.
En toch b estaan er andere, economisch en maatschappelijk betere en toekomstgerichte oplossingen.
Verkeerskundigen zijn het erover eens dat de basis voor de oplossing van de mobiliteitsknoop rond Antwerpen ligt in slimme verkeersgeleiding, waarbij betaald wordt voor het gebruik van de Kennedytunnel en de Antwerpse Ring. Door de prijs te variëren krijg je werkbare oplossingen. Het studierapport van het Vlaams Verkeerscentrum in opdracht van Duurzaam Antwerpen Mobiel (DAM) en ook professor Stef Proost van de KULeuven kwamen al enige tijd geleden tot deze conclusie. Professor Proost berekende dat deze oplossing een positieve kosten-batenbalans geeft.
Zo’n slimme verkeersgeleiding zal niet enkel veel minder kosten dan de vele miljarden die de Vlaamse regering nu zal spenderen. Ze laat bovendien de ruimte om te inv esteren in een stads- en mobiliteitsbeleid van de toekomst dat kansen geeft aan groene leefbare steden, een efficiëntere mobiliteit, een meer bereikbaar Vlaanderen en een innovatieve economie.
Er is één troost. De echte beslissingen zullen pas binnen enkele jaren vallen. Met andere politici misschien, die zich minder hebben vast gereden in het dossier en die zich terug de vraag stellen: hoe halen we het verkeer rond Antwerpen uit de knoop.
24 september 2010 | Bruno Van Zeebroeck
Revival kernenergie is een mythe
2010
De Duitse regering besliste deze week om de levensduur van haar kerncentrales te verlengen. Onder het mom van bevoorradingszekerheid en de nood aan betaalbare energie mogen de kerncentrales in Duitsland 8 tot 14 jaar langer openblijven. Meteen sprak de Standaard van een ‘revival van de kernenergie’. Dit deed ons toch even de wenkbrauwen fronsen.
Voor wie er nog aan moest twijfelen: kernenergie is een technologie van vijftig jaar terug. Het vorige week verschenen wereldjaarrapport over nucleaire energie toont aan dat de wereldwijde kernenergieproductie marginaal is (vijf procent van het wereldwijde finaal energieverbruik) en bovendien al jaren afneemt. Jaarlijks gaan er met andere woorden veel meer centrales uit bedrijf dan dat er nieuwe in gebruik worden genomen. Dit is niet verwonderlijk. De bouw van nieuwe kerncentrales is zo duur dat het economisch een onverstandige keuze is (zie http://www.bondbeterleefmilieu.be/page.php/30/480/11924 en http://www.bondbeterleefmilieu.be/page.php/30/426/11236 ). Het rapport stelt dan ook dat alles wijst op een uitfasering van kernenergie, terwijl energie-efficiëntie en hernieuwbare energie een booming business zijn.
De zogenaamde ‘revival’ van kernenergie is niet meer dan een serie politieke beslissingen waarvan de latere uitvoering telkens zeer twijfelachtig is. Kernenergie is in werkelijkheid een vorm van onflexibele centrale energievoorziening die totaal niet meer past in de hedendaagse visie op een decentraal en flexibel hernieuwbare energienetwerk (zie http://www.bondbeterleefmilieu.be/page.php/30/502/12214).
Dat de achterhoedegevechten rond deze marginale stroombron blijven woeden, wekt geen verwondering. Meer dan een energieproducent zijn afgeschreven kerncentrales bronnen van immense rijkdom geworden voor wie ze in bezit heeft (en van structurele verarming voor de rest van de samenleving). Met die rijkdom kan al enig gespin worden georganiseerd en kunnen regeringen tot welwillendheid worden aangezet. Dat is zo in Duitsland, dat is ook het scenario waar nucleaire gigant Electrabel in België van droomt. Maar dan moet wel eerst de wet op de kernuitstap worden geschrapt, en daar is ondanks alle pogingen de voorbije 7 jaar niets van gekomen.
Toch roepen heel wat Belgische partijen op om de onverstandige Duitse beslissing om kerncentrales langer open te houden in ook in België te volgen. Volgens N-VA en CD&V is er geen “even goedkoop alternatief dat de energiebevoorrading kan garanderen” en moet er opnieuw gepraat worden over een levensduurverlenging van de kerncentrales. Ook het bedrijfsleven sluit zich maar al te graag aan bij de vraag om het Duitse voorbeeld te volgen. Volgens hen levert het openhouden van de centrales veel – gemakkelijk – geld op dat broodnodig is voor de besparingsoperatie van de toekomstige federale regering.
Ook al wil een gemanipuleerde studie ons het tegendeel bewijzen, de bevoorradingszekerheid is geen issue. Zijn de voorstanders van een verlenging van de levensduur van de kerncentrales dan gewoon op zoek naar een gemakkelijke melkkoe? Dan hebben ze het bij het verkeerde eind.
Electrabel maakt al jaren miljardenwinsten op de kap van de consument. Er is geen verlenging van de levensduur van de kerncentrales nodig om die winsten terug te vorderen. Volgens een studie van de CREG bedragen die monsterwinsten uit het verleden jaarlijks bijna 2 miljard. Een wettelijk initiatief om die onterechte winsten ter recupereren, zorgt voor middelen die we kunnen inv esteren in energie-efficiëntie en hernieuwbare energie. Het is immers enkel door te investeren in een verminderde energieafhankelijkheid dat we ook op termijn onze energiefactuur kunnen drukken. Een verlenging van de levensduur van de kerncentrales zorgt er bovendien voor dat onze energiefactuur gedicteerd wordt door één energiebedrijf. Dankzij het langer openhouden van de kerncentrales wordt de monopoliepositie van Electrabel bestendigd en krijgen nieuwe investeerders geen kans.
Als de regering geld nodig heeft, dan zijn er daarvoor veel eenvoudigere manieren. Ze zou ervoor kunnen kiezen voor investeringen in de toekomst in plaats van cadeautjes te schenken aan de nucleaire sector. De aftredende regering slaagde erin om, tijdens lopende zaken (!), maar eventjes 60 miljoen euro tevoorschijn te toveren om de nucleaire sector te ondersteunen. Die middelen zullen, ondanks de lege staatskas, ingezet worden voor het Myrrha-project, dat is het onderzoek naar de nucleaire ‘steen der wijzen’, de zogenaamde 4e generatie kernenergie. Het is niet de eerste keer dat overheidsgeld in de bodemloze nucleaire put wordt gedumpt. Al in de jaren ’80 verdwenen honderden miljoenen in de bodemloze put van de toenmalige nucleaire fata morgana, de ‘snelle kweekreactor’ van Kalkar. U moet beslist eens kijken wat er van die centrale geworden is. Klik achtereenvolgens op volgende linken en geniet …
Link 1: http://www.volkskrant.nl/archief_gratis/article653455.ece/Kweekreactor_Kalkar_moet_pretpark_worden
Link 2: http://www.wunderlandkalkar.eu/nl/
(en kom binnen 10 jaar nog eens terug om Wunderland Myrrha te bezoeken)
10 september 2010 | Sara Van Dyck
|
24-09-2010 |
contact | disclaimer | zoek | privacy | abonneer op de babbels | vacatures | sitemap | in english |