Oosterzele: de Sint-Martensdries
In de vallei van de Molenbeek in Oosterzele ligt de Sint-Martensdries. Dit perceel werd ooit ingekleurd als woonzone. Het ligt immers dicht bij de kern van Balegem. Maar gebouwd werd er nooit. Reden: het uitzonderlijk nat karakter. Bovendien zijn deze percelen voor het grootste deel van de openbare weg gescheiden door de loop van de Molenbeek. Vooraleer er gebouwd kan worden, dient er dus eerst verkaveld (wegenis en nutsvoorzieningen) te worden.
Zo’n 10 jaar terug werden deze percelen opgekocht door een projectontwikkelaar. Er volgden verschillende verkavelingsaanvragen (oorspronkelijk 25 woningen) die echter steeds werden geweigerd door de gemeente Oosterzele op basis van het uiterst nat karakter van de percelen, de technische ongeschiktheid voor bebouwing en de biologisch zeer waardevolle vegetatie (ruderaal bos, na de kap geëvolueerd naar moerasspirea-ruigte). De gemeente stond wel de bouw toe van één enkele woning op een iets hoger gelegen deel van het terrein dat direct aansluit op de openbare weg.
De projectontwikkelaar geeft echter niet op en probeert dmv vergunningsaanvragen voor de bouw van individuele woningen alsnog de verkaveling te realiseren. Zo diende deze enkele jaren terug opnieuw een aanvraag in voor de bouw van een woning met overwelving van “de gracht” over 13 meter en ophoging van het terrein. De gemeente beriep zich oa op de studie “Integraal waterbeheer Molenbeek-Gondebeek”, die besteld was door de provincie Oost-Vlaanderen nav de ernstige overstromingsproblematiek, en die verdere bebouwing in de vallei als nefast beschouwt, om de aanvraag te weigeren. De aanvrager gaat echter in beroep bij de bestendige deputatie en krijgt daar, ondanks de volledig negatieve motivering in het vergunningsdocument, toch gelijk. De gemeente en de gemachtigd ambtenaar tekenen echter beroep aan bij minister Van Mechelen. Deze geeft beide partijen enerzijds gelijk, maar kent tezelfdertijd een vergunning toe mits een kleine wijziging mbt de inplanting van de woning (minimum 5 meter van de Molenbeek).
Dat gebeurde niettegenstaande volgend negatief advies van de Afdeling Water: “Alhoewel niet aangeduid als risicogebied voor overstromingen gaat het om een van nature overstroombaar gebied dat als dusdanig moet gevrijwaard blijven: in de toekomst moeten dergelijke gebieden opnieuw kunnen ingeschakeld worden als waterbergingszones teneinde wateroverlast in de daarbuiten gelegen woningen te voorkomen” en “Het terrein waarop men wenst te bouwen is een kwelrijk gebied waarop zeldzame waterafhankelijke vegetatie voorkomt.” “De aanvraag is dus zowel in strijd met artikel 5,4° van het decreet integraal waterbeleid als met de zorgplicht zoals voorzien in het decreet natuurbehoud.” “Voor het gebied dringt zich een wijziging van de gewestplanbestemming op.”
Aangezien uit de adviezen blijkt dat de inbuizing van de beek en het ophogen van het terrein het watervoerend en waterbergend vermogen drastisch verminderen en er hierdoor bijgevolg een verhoogd risico op lokale overstromingen ontstaat, stappen de buurtbewoners samen met de gemeente naar de Raad Van State. Het verslag van de auditeur is vernietigend en alle drie onze middelen worden aanvaard. De vergunning wordt dan ook geschorst en vernietigd (arrest 164.913 en 157.464, beschikbaar op http://www.raadvst-consetat.be/ ).
Discussie gesloten zou men denken. Niet zo: het kabinet van Van Mechelen vraagt een nieuw advies aan de Afdeling Water en de Afdeling Natuur. Bovendien komt er een nieuw overleg tussen de gemeente en de aanvrager.
Deze gang van zaken is bedenkelijk in een streek die op regelmatige basis geteisterd wordt door overstromingen en waar kosten nog moeite gespaard worden om deze te remediëren (Bv. de recente aanleg van het gecontroleerd overstromingsgebied Drooghout). Zowel op het niveau van de Provincie als op het niveau van het Vlaams Gewest wordt de negatieve bewijsvoering opgesteld door de administratie heel wonderbaarlijk gevolgd door een finaal “gunstig”.
