Economische studies maken brandhout van kernenergie | Bond Beter Leefmilieu

U bent hier

Economische studies maken brandhout van kernenergie

Sara Van Dyck

donderdag 18 februari 2010

(Een pleidooi voor) de bouw van nieuwe kerncentrales blijkt economisch hoogst onverantwoord. Een artikel in Gazet van Antwerpen van deze week, geeft een mooie samenvatting van recente studies die dit aantonen.

Uit studies van onder meer Citibank en het Internationaal Atoomagentschap blijkt dat de bouw en het beheer van een nieuwe kerncentrale enorme technologische en financiële risico’s met zich meebrengt. Door de hoge constructiekosten, de waarschijnlijke vertragingen en de onzekerheid over de energieprijzen is een investering in een kerncentrale economisch alles behalve interessant. De meest recente analyse ‘New Nuclear – the economics say no’ van de Citibank Groep concludeert dat ‘sommige van de risico's die ontwikkelaars lopen zo groot en variabel zijn, dat zelfs elk van die risico's afzonderlijk de grootste energiemaatschappij op de knieën zou kunnen krijgen.’

De weinige voorbeelden van nieuwe kerncentrales die reeds in aanbouw zijn, zoals Olkiluoto 3 in Finland, zijn tekenend. We schreven eerder al over de bouw van Olkiluoto 3. In 2004 werd gestart met de bouw van deze nieuwe centrale die vanaf mei 2009 elektriciteit zou moeten produceren. Maar door bijkomende vertragingen, zal er voor 2012 allicht geen elektriciteit geproduceerd worden. Bovendien lopen de kosten van de centrale torenhoog op. Terwijl bij de opstart sprake was van een inv estering van drie miljard euro, is er nu al meer dan 5,3 miljard euro gespendeerd.

Het Citibankrapport concludeert dat de opbrengst van de investering in de nieuwe Finse kerncentrale teniet gedaan kan worden door het uitstel en de groeiende kosten ‘tenzij die kosten op de een of andere manier doorgesluisd kunnen worden’. De vraag is of de samenleving, die zich de voorbije decennia blauw heeft betaald aan de kerncentrales uit de jaren ’70 en ’80 en nu ziet dat Electrabel grote sier maakt met het geld van de belastingbetaler en consument, een tweede keer tegen dezelfde steen wil stoten.  In een geliberaliseerde energiemarkt zou dat in principe moeten uitgesloten zijn, maar het is voor politici moeilijk om aan de lokroep van het grote geld te weerstaan.